گاهی به آسمان نگاه کن

پاییز

loveis707 — Tue, 07 Oct 2008 18:12:18 GMT

پاییز ... دوباره

شاید ...من اونی نبودم که بسم الله گفت و تن به سه گره داد

بعد یه سال هنوز هیچ حرفی ندارم که بگم

بهاريه

loveis707 — Wed, 19 Mar 2008 16:14:18 GMT

نوشت بهار، قلمش ايستاد.

نه سبزي به چشمش مي آمد و نه خرمي.

نوشت نوروز، نشد.

اصلاً چه فرقي داشت امروزش با ديروز.

نوشت سال نو، غمش گرفت.

حال و روز که نو نباشد، سال و ماه چه تفاوتي مي کنند.

ديوان حافظش را باز کرد.

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش

بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش.

بلند شد، خيره ماند و رفت.

بيرون، سپيده دمان، تمام مردم يک شهر

آرزوهايشان را بر سر تنگ بلور، قسمت مي کردند.

انگار نه انگار که اينجا، مردي در آستانه يک حيرت عظيم

بي حرف و آرزو، به ميهماني عيد خاک مي رود.

بهاران خجسته باد

...

loveis707 — Sun, 20 Jan 2008 16:04:23 GMT

رسیدیم به اینجا

نمیدونم بزنم به حساب قسمت

یا ....؟

داده خدا رحمته...اگه نداد هم میشه حکمت

ولی هرچی هست

این دل به این حرفا خوش نمیشه...

همه چی رو دادم...غیر دلتنگی

سلامی دوباره

loveis707 — Tue, 13 Nov 2007 19:06:27 GMT

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار كه در من جاري بود
به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند
به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من
از فصل هاي خشك گذر مي كردند
به دسته هاي كلاغان
كه عطر مزرعه هاي شبانه را
براي من به هديه مي آوردند
به مادرم كه در آينه زندگي مي كرد
و به زمين كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را
از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره خواهم داد
مي آيم مي آيم مي آيم
با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاك
با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريكي
با بوته ها كه چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار
مي آيم مي آيم مي آيم
و آستانه پر از عشق مي شود
و من در آستانه به آنها كه دوست مي دارند
و دختري كه هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم داد

دست منو... دامان تو

loveis707 — Sun, 04 Nov 2007 19:09:18 GMT

من از همه در رانده ام جامانده ای وا مانده ام

یا خوانده یا ناخوانده ام اکنون منم مهمان تو...

تمام من ... به نام تو

loveis707 — Wed, 24 Oct 2007 15:39:18 GMT

¤¤¤ برگشتم ...اما کاش حوصله نوشتن داشتم

یه آدم پراز حرف...که راه و روش حرف زدن رو یادش رفته

نگفته هام ...میشه صدتا کتاب

¤¤¤ تمام نا تمام من با تو تمام می شود

شاعر بی نام و نشان صاحب نام می شود

تمام من به نام تو شعر دوباره می شود

بند سکوت کهنه ام چهار پاره می شود

تمام نه تمام نه که جام ناتمام لبریخته ام

تمام نه تمام نه که ناتمامی از تو آویخته ام

در این حریر خانگی روی ترانه شسته ام تمام خون من شبی پر از ستاره می شود

از تو بر این ستاره ها نور ستاره می چکد بر این بلند بی صدا غزل دوباره می چکد

گذر

loveis707 — Wed, 22 Aug 2007 15:19:18 GMT

اگر خفه ام کنند ... سازش نخواهم کرد

وحقيقت را قرباني مصحلت نميکنم

و اما آن قوم... اگر موفق شوند و مرا بر دار کشند

و يا همچون عين القضاه شمع آجين کنند

و يا مانند ژور دانو در آتشم بسوزانند

...حسرت شنيدن يک آخ را هم بر دلشان خواهم گذاشت

****بالاخره چه کنيم...
        گاهي وقتها اينطوري هم ميشه
        از اينکه دارم يه وزنه بزرگ رو از رو دوشم بر ميدارم خوشحالم
        قطعا تو اين گذر به چيز هايي بر ميخورم که با همه جنبه هاي زندگيم فرق ميکنه
         فقط يه چيزي...
         اين دل يه وقتهايي هم تنگ ميشه

-

loveis707 — Fri, 11 May 2007 17:59:18 GMT

سال قبل ...همین روز........

بهار

loveis707 — Wed, 21 Mar 2007 10:28:18 GMT

دويدن ها، آمدن ها ، رفتن ها، شلوغي معابر، دستفروشها، مردمي که تا لحظه ي آخر مي خرند و پول توي دستشان بند نمي شود و هياهويي که فقط براي رسيدن لحظه اي بسيارکوچک که ظاهرا هيچ فرقي با لحظه هاي ديگر ندارد، آغاز مي شود.
تنها طبيعت (که اين روزها بازي اش گرفته و معلوم نيست سرش به کدام جهنمي گرم است) آرام آرام، سرک ميکشد توي کار اين آدمهاي تکراري و آنگاه با آغازي خودخواسته ،رنگ به رنگ شدنش را هوار ميکشدو خودش را به تمامي رخوت زمستاني عرضه مي کند. آري بهارپيداست، اين بار، از معاشقه ي کبوترانِ خانگي همسايه.

سال نو مبارک

توفان...

loveis707 — Thu, 15 Mar 2007 21:27:18 GMT

به آرومي درياي دلم نگاه نکن
تو اعماقش که بري پره از موجهاي کوچيک.
همشون منتظر يه چشم غره آسمونن
که بريزن و توفاني به پا کنن...