صفحات زندگی آدم تا یه جایی سفیده بی هیچ حرف و کلمه ای درست مثه کاغذ سفیدی که روی میز جلوت می زاری و ساعتها بهش خیره میشی تا بالاخره داستانتو شروع کنی.مهم نیست کی شروع کنی و چقدر بنویسی.مهم اینه که بالاخره بنویسی... ...و چقدر خوشبختن آدمهایی که دیر یا زود صفحات خالی زندگی شونو از کلمات پر می کنن.